VW koopt DUCATI op

 

Liefhebbers van Ducati zijn in rouw: het legendarische Italiaanse motormerk uit Bologna werd opgekocht door de Duitse groep V.A.G., beter bekend als 'Volkswagen'.

 

Ducati Meccanica begon in 1945 met het bouwen van motorfietsen, maar was in oorsprong een radiofabriek, genaamd Societa Scientifica Radio Brevetti Ducati.

In die beginperiode, kort na de oorlog,   bouwde Ducati -net zoals zovele andere kleine Italiaanse motorfietsfabrikanten- lichte motorfietsen met een cilinderinhoud van 48 en 65 cc. De Cucciolo -een 48cc viertakt machine- is voor kenners nog altijd een verzamelobject.

 

Maar de grote doorbraak voor Ducati kwam er in 1954, nadat ene Fabio Taglione (1920-2001) in dienst kwam. Taglione bedacht de desmodromische kleppenbediening via een z.g. 'koningsas', waarbij de kleppen niet alleen geopend werden door tuimelaar, maar ook gesloten. Door dit innovatieve systeem konden de Ducati-motoren (veel) hogere toerentallen draaien dan een traditionele viertaktmotor, waarbij de kleppen gesloten worden door middel van klepveren en zo kunnen gaan 'zweven' wat tot vernietiging van de motor kan leiden.

De eerste motorfiets met dit revolutionaire type klepbediening was de Ducati Desmo 125 GP (1956). Kort daarna ontwierp Ducati ook een motor speciaal voor de Noord-Amerikaanse markt: de Ducati Apollo 1260 (1962). Maar de internationale doorbraak kwam er in de jaren zeventig van vorige eeuw, met de legendarische 750 GT, een liggende tweecilinder-in-V met de cilinders onder een hoek van 90°, wat -in combinatie met de open megafoonuitlaten- voor een fantastische 'sound' zorgde. Later volgende de 750 SS en de 900 SS, die onder meer in handen van de Britse race-legende Mike Hailwood vele races zouden winnen.

 

Door de gecompliceerde bouwwijze van het desmodromisch systeem waren die vroegere Ducati motoren vaak meer dan een handvol voor de doorsnee motorfietshersteller. Vele motoren werden in de soep gedraaid door de onkunde waarmee deze pareltjes mishandeld werden. Het correct afstellen van de diverse spelingen vereiste veel tijd en vakmanschap.

Ducati was zich bewust van dit probleem en kwam in 1979 met de Pantah op de markt. Bij deze motor werd de kleppenbediening niet langer door de vertrouwde koningsas gevoerd, maar door een uit de automobielwereld afkomstige distributieriem. Tot op de dag van vandaag houdt Ducati het bij dit type nokkenasaandrijving voor zijn V-twins.

Met de overname van Ducati door VW gaat een droom van VW-patriarch Ferdinand Piëch (75) in vervulling, die een groot   liefhebber is van Italiaans design. Dat bewees Piëch eerder al toen ook Lamborghini door VW werd opgekocht.

 

Hopelijk mag Ducati -in tegenstelling tot Lambo- zijn eigenheid bewaren, en wordt het merk niet verwaterd tot een tweewielige Audi, of erger nog: een halve Golf...

 

Een heerlijk triootje:

 

Ducati 750 S

 

 

 

Ducati 900 SS

 

 

 

Ducati Mike Hailwood Replica

 

 

 

 

 

Pomp je banden op!

 
Een studie toonde aan dat maar liefst 71% van alle auto's onderweg is met een te lage bandenspanning. Dat is bijna drie op de vier auto's! De kans is dus behoorlijk groot dat ook jij tot die zachtrijders behoort...

 

Een te lage bandenspanning is niet alleen slecht voor de verbruikscijfers -een te zachte band veroorzaakt meer rolweerstand en zet een deel energie om in op- en neerbewegingen- te weinig lucht in de banden zorgt ook voor snellere slijtage van de banden, een verminderde grip en een onvoorspelbaar rijgedrag van de auto. In extreme gevallen kan de band zelfs van de velg floepen bij een bruusk manoeuvre! En wanneer je met een te zachte band door een put rijdt, dan kan je zowel de band als de velg beschadigen. Oppompen die banden, nu!

 

Je vindt de vereiste bandenspanning van jouw wagen terug in het instructieboekje en meestal hangt er een sticker in de deuropening aan de chauffeurskant, waar de vereiste waarden op staan. Meestal zijn dat twee waarden, naargelang het gebruik van de auto: eentje voor een licht beladen voertuig, en eentje voor een auto die vol beladen is.

 

Vertrouw niet op het oog: denk niet 'die zien er nog goed uit', maar maak er een gewoonte van om minstens eenmaal per maand (beter nog eenmaal per week) de bandenspanning te meten, b.v. wanneer je gaat tanken. Je moet er ook rekening mee houden of je banden warm gereden zijn of niet: een warme band heeft een hogere spanning dan een koude, want lucht zet uit bij warm worden. Zijn je banden echt 'warm' (b.v. na een lange snelwegrit) dan moet je ongeveer 0,2 ATM méér druk op de banden zetten dan op de tabel aangegeven, want dat zijn waarden gemeten met koude banden.

 

Een band die lichtjes te hard opgepompt is zal een ietsiepietsie minder comfort bieden (harder rijden) dan een normaal opgepompte band, maar je verbruik zal er wel mee dalen en je wiel kan beter tegen een stootje. Beter een te harde dan een te zachte band, dus!

 

Wie andere wielen op z'n auto monteert (meestal bredere velgen, vaak met een grotere diameter) moet zijn bandenspanning navenant aanpassen. Een brede slof heeft meer luchtdruk nodig dan een smallere. Informeer je bij de fabrikant!

En tenslotte nog dit: de bandenspanning is natuurlijk niet alleen voor auto's van levensbelang: ook motorfietsen, brommers en zelfs gewone fietsen zijn erg gevoelig voor een te lage bandenspanning. En aangezien te op een tweewieler je evenwicht moet zien te houden, kun je dat maar beter doen op correct opgepompte banden.

Hoe kom ik nu tot dit blogje? Ik ben gisteren een lekker fietstochtje gaan maken en hoewel ik de banden een tijdje geleden (zo leek het toch) nog manueel bijgepompt had, vond ik dat ik zo hard moest trappen om vooruit te komen. Een pitstop bij het benzinestation bevestigde mijn vermoeden: er stond nog amper 2 ATM op de bandjes, terwijl dit voor een (gewone) fiets toch minstens 4,5 ATM moet zijn. Dankzij een verloopnippel kon ik moeiteloos (en gratis) mijn banden op de nodige druk zetten en reed m'n fiets eens zo licht verder.

 

Oppompen die handel!

 

 

 

 

 

Schakelen of automaat?

 

Wat ik mij soms afvraag is: wat is het nut van een schakelbak? Zelf heb ik zo'n 38 jaar rijervaring en heb ik tientallen auto's gehad. Een deel daarvan met manuele versnellingsbak,   een deel met automaat. Er waren auto's met vier versnellingen en met vijf, en automaten die traploos werkten of twee, drie of vier trappen hadden.

Sinds 1974 heb ik -naar schatting- zo'n miljoen kilometer afgelegd. Daarvan reed ik ongeveer driekwart met een handgeschakelde auto, de rest met een automaat. Met het ouder worden lijkt de behoefte om te 'roeren met de pot' hoe langer hoe minder te worden. En lijken de automaten ook beter te worden.

 

De meest miserabele automaat moet wel mijn Renault 20 zijn geweest, begin jaren '80. Dat was een 1600 cc met een loodzwaar koetswerk, waardoor de drietrapsautomaat de motor steevast hoog in de toeren liet klimmen. De meest luxueuze bak was die van m'n Rover P5 uit 1958. De drieliter zes-in-lijn had een automaat waarvan je de eerste versnelling kon uitschakelen, zodat je zonder schokken in z'n "2" de stad kon rondrijden: de koppelomvormer zorgde voor de 'flow' en de Rover reed als op een wolk.

 

Wie denkt dat een automaat per sé meer moet verbruiken dan een handgeschakelde bak, die denkt fout. Mijn huidige auto (een vijftien jaar oude Honda Civic 1400 cc automaat) heeft een verbruik van 6,75 liter per 100 km, of 1 op 14,8. (Dit is het gemiddelde verbruik, gemeten over meer dan 50.000 km) De viertrapsautomaat heeft een automatische vergrendeling van de koppelomvormer, waardoor de bak niet slipt eens hij op toeren is. Met een extra lange vierde trap, goed voor 110 km/u bij amper 3000 tr/min rijdt deze japanner behoorlijk zuinig.

 

Daarbij komt dat een automaat aanzet tot rustiger rijden en een meer ontspannen rijstijl toelaat. In de file hoef je enkel je voet van het rempedaal te halen en de auto kruipt al zachtjes vooruit. En op een helling vertrekken is kinderspel. Mis schakelen kan niet, de motor in het rood jagen ook al niet, en remmen op de motor doe je door de selector naar je toe te trekken: de bak schakelt dan een trapje terug, maar alleen als het toerental niet te hoog wordt.

 

 

Foto: 1960 Rambler met 'juke box' selector

 

 

 

 

 Top Gear wordt Flop Gear

 

Als echte "petrolhead" kijk ik iedere zondagavond naar TOP GEAR. Ik volg dit programma al van in de jaren 1980. In die dagen was het programma nog behoorlijk braaf, met onder andere presentatoren Noel Edmonds, Quentin Willson en voormalig tennisspeelster Sue Baker. Met de komst tvan de heren Tiff Needell (ex-formule één piloot) en ene Jeremy Clarkson (destijds journalist bij Performance Car Magazine) veranderde de teneur van het programma en werd Top Gear meer een show voor en door macho's, met veel motorgeronk en rokende banden. Toen in 1997 ook nog de vrouwelijke racepiloot Vicki Butler-Henderson deel ging uitmaken van het Top Gear team, kenden de autopedalen nog slechts 2 standen: "on" or "off".

 

Het programma haalde uitstekende kijkcijfers, maar einde 1999 vond de BBC dat het tijd was voor wat anders en verkocht het format aan Channel Five, dat de naam diende te veranderen omdat de BBC aan "Top Gear" vast hield. Het werd dan maar "Fifth Gear" en begon in 2002 met de 'oude' Top Gear presentatoren Tiff Needell, Vicky Butler-Henderson en Quentin Willson.

 

Einde 2002 hervatte de BBC de reeks Top Gear in een vernieuwd decor en met een nieuwe formule. Ze haalde daarvoor Jeremy Clarkson weer in huis, die bijgestaan werd door twee sidekicks: James May, alias Captain Slow en Richard Hammond, alias Hamster.

 

De drie heren spelen sindsdien 'hun' rolletje, maar na 10 jaar komt er blijkbaar stevige sleet op de formule, want na de miskleun 'special' in India van december 2011, komt nu ook de nieuwe reeks niet verder dan een flauwe parodie op zichzelf.

 

Het hoofditem van de aflevering van gisteravond (het "meewerken" aan de opnames van een nieuwe film rond de oude succesreeks 'The Sweeney') werkte op de duur zo irriterend, dat ik de klank meermaals heb afgezet uit plaatsvervangende schaamte. Richard Hammond heeft er alvast een nieuw record 'overacting' mee gebroken.

 

Ook tijdens het nieuwsitem moest Clarkson zich weer eens (voor de miljardste keer) als supermacho opstellen, door iedereen die klaagt over whiplash de dood met de kogel toe te wensen. Hamstertje moest daar natuurlijk op inpikken en bleef maar vragen "waar, waar?". Hij alludeerde daarbij op de opmerking van 30 november 2011, waar Clarkson had verklaard dat de stakers in de openbare sector voor de ogen van hun familie moesten worden doodgeschoten. Geeuw...

Hopelijk zien ze bij de BBC in dat hun paradepaardje Top Gear, dat verkocht werd aan tv-stations in onder meer Zweden, Hongarije, Australië, Nederland, België, Ierland, Canada, Tsjechië, Duitsland ,Rusland, de USA (waar er nu ook Top Gear USA loopt, een nog flauwer afkooksel met 'toevallig' drie nog idiotere presentatoren) tot Maleisië toe, dringend aan vernieuwing toe is. Het niveau van aflevering 3 van serie 18 (de uitzending van 12/02/12) heeft immers een historisch dieptepunt bereikt.

 

 

 

 

 

Amerikaanse vervolgt Honda om verbruikscijfers

 

 

In de verenigde Staten heeft een vrouw een rechtszaak gewonnen die   ze tegen HONDA had aangespannen, omdat haar 2006 HONDA CIVIC HYBRID méér verbruikte dan door HONDA opgegeven. Ze eiste een schadevergoeding van 10.000 USD ter compensatie voor het meerverbruik van haar auto.

 

Volgens de officiële cijfers zou dat type HONDA 50 Miles per Gallon (MPG) moeten kunnen halen (1 op 21,3 of 4,7 L/100km) De vrouw beweerde dat haar CIVIC HYBRID nooit beter deed dan 30 MPG (1 op 12,8 of 7,8 L/100km).

 

Een specialist van HONDA kwam in de rechtszaal uitleggen dat autofabrikanten door de overheid verplicht worden een verbruikscijfer op te geven en dat de opgegeven 50 MPG met de CIVIC HYBRID wél haalbaar is. Hij zei er ook bij dat het verbruik onder meer van de rijstijl afhangt.

 

De rechter gaf de klaagster echter gelijk en veroordeelde HONDA tot het betalen van 9.867 USD ( € 7513). "Only in the USA"...

 

Doet me trouwens denken aan Tante Sidonia, die in een van de Suske en Wiske avonturen rondrijdt met haar handtas aan de (uitgetrokken)   choke-knop. Haar verbruik zal toen ook wel lichtjes hoger geweest zijn dan normaal...

 

 

 

 

 

DS Cabrio gespot

 

 

Bij het boodschappen doen vanmiddag kwam ik onderstaand pareltje tegen: een Citroën DS Cabriolet. Dit is zonder meer de meest begeerde en zeldzaamste variant die er van de DS ooit gebouwd is. Deze "découvrables" werden gebouwd uitgaande van de bodemplaat van een DS stationwagen (die ook al behoorlijk zeldzaam is), bij de Franse koetswerkbouwer Henri Chapron. Je kon ze nieuw bestellen tussen 1958 en 1973.

 

Hoeveel van die cabriolets er gemaakt zijn, weet ik niet. Ik kan me voorstellen dat het er niet erg veel zullen geweest zijn, en dat er anno 2012 nog veel minder van over zijn. Je moet als eigenaar dan ook een beetje gestoord zijn om bij vriesweer -wanneer er zout gestrooid werd tegen de gladheid, zoals vandaag- met zo'n pièce unique van minstens veertig jaar oud te gaan rondbollen...

 

Foto: op de Route Départementale 916, tussen Bergues en Wormhout (dep 59 'Nord')

 

 

 

 

Even gecheckt op de website van Autoscout24. Er staan momenteel 2 (twéé) DS cabriolets te koop: eentje voor €30.000 en eentje voor €95.000....

 

 

 

 

 

Top Gear is Back !

 

 

 

 

Vanaf zondag 29 januari 2012 kunnen autoliefhebbers weer hun hartje ophalen aan een reeks nieuwe avonturen van het trio Jeremy Clarkson, Richard Hammond en James May, of anders gezegd: TOP GEAR.

 

De BBC is met deze nieuwe reeks al aan de 18-de jaargang toe, en op de succesformule lijkt nog steeds geen sleet te zitten, hoewel de India-special van afgelopen maand naar mijn persoonlijke smak de zwakste special ooit geworden is.

Om alvast een voorproefje te geven van wat ons te wachten staat, mogen we ons nu al opwarmen aan een teaser, die op Youtube te zien is. Daarin zien we onder meer de Italiaanse neef van The Stig, The Hamster in een (getrukeerde?) Nascar race en Jeremy met een wel heel vreemd 'kapsel' (zie ook foto boven).

 

 

 

 

ICON: handgebouwde JEEP

 

Wie herinnert zich de oude oer-JEEP nog?   Het Amerikaanse bedrijfje ICON bouwt (onder meer) de klassieker uit de Tweede Wereldoorlog opnieuw, en wel volledig met de hand! Het 4x4 voertuig is echter volledig aangepast aan de noden van de 21ste eeuw en oogt dan ook een stuk vetter dan zijn voorganger.

 

Met een 4 cilinder van 2,4 liter inhoud, die 200 PK produceert staat de ICON CJ ver van de Willys die model stond. En de vier schijfremmen zijn ook een innovatie, alsook de gasgevulde schokdempers. Eigenlijk is er -behalve het uiterlijk- helemaal niets dat nog met de Willys overeen komt. Toch een beremooie auto, zie foto hieronder:

 

 

 

Maar de jongens uit Californië bouwen nog meer klassiekers: ook de TOYOTA FJ reeks uit de jaren 1960-1980 wordt door ICON opnieuw levend gemaakt. Verkrijgbaar in diverse uitvoeringen en wielbases, met een vette V8 benzineslurper, of een modeste diesel vierpitter, al of niet met automatisch versnellingsbak (ICON zetelt in Los Angeles) is de reïncarnatie van het veertig jaar oude ontwerp van de TOYOTA 40 nu te koop voor iedere sterveling... die minstens $100,000 kan ophoesten.

 

 

 

Het zware prijskaartje is eenvoudig te verklaren: het gehele voertuig wordt met de hand gebouwd. Alle (aluminium!) panelen worden eerst gepast, voor ze weer gedemonteerd worden om te lakken. Dat lakken gebeurd dmv powder coating en is dus keihard en schokbestendig. Het uitlaatsysteem is ofwel uitgevoerd in stainless steel, ofwel voorzien van een keramische coating, wat nog langer meegaat. Kortom: de auto's die ICON bouwt zijn gemaakt om decennia van te genieten!

Wie in ons klimaat niet topless wil rondrijden, moet misschien nog even wachten op de BRONCO, die binnenkort in productie gaat.

 

 

 

Je kan een prachtige brochure downloaden ( 7 MB) op de website van ICON 4x4.

 

 

Saab vraagt faillissement aan

 

 

Het Amerikaanse General Motors heeft gekregen wat het wilde: de Zweedse autobouwers SAAB, momenteel in handen van het Nederlandse Spyker Cars, dat omgedoopt werd tot Swedish Automobile, heeft vandaag -19 dec 2011- een faillissementsaanvraag ingediend bij de Zweedse rechtbank.

SAAB probeert al een hele poos een overeenkomst te maken met een Chinees consortium (Youngman en Pang Da), maar aangezien er 'Amerikaanse know-how' in de Zweedse bolides steekt, weigert het vroegere moederbedrijf GM om dergelijke samenwerking goed te keuren. De Amerikanen zouden schrik hebben dat de Chinezen de westerse technologie zouden misbruiken.

 

Wat meer dan een potje onzin is: de Chinezen hoeven echt geen automerk over te nemen om een of andere technologie te kopiëren. Dan doen ze al decennialang met modellen die ze gewoon aankopen en ontleden tot op de laatste schroef.

Hopelijk 'mag' SAAB nu failliet gaan en kan Swedish Automobile SAAB terug opstarten nà het failliet. HEt zou al maar te gek en treurig zijn mocht een van de beste automerken van de kaart worden geveegd door een stel Amerikaanse geldwolven.

 

 

foto: mijn vorige auto, een 9000 Griffin

 

 

 

 

 

In augustus maakte PoPoL zich druk om een schrijver die geen automerknamen correct kon overschrijven. (zie HIER) De dader in kwestie (een dyslectische Bosniër...) maakte van een Buick Rivièra een 'Rivera' en ook de Russische Gaz 24-10, bij ons bekend als de 'Volga' werd verkeerd gespeld, als 'Wolga' met een 'W'.

 

 

 

 

 

Горьковский автомобильный завод, oftewel de Gorky Automobiel Fabriek, kortweg GAZ, bracht in 1969 de opvolger van de '21' op de markt, en dat werd de ГАЗ-24, je raad het al: de GAZ 24. De productie van deze tankachtige 'middenklasser' liep tot 1991. Voorwaar een mooie carrière, als je bedenkt dat maar bitter weinig Russen zich zo'n auto konden veroorloven. In het moederland werd de Volga voornamelijk door taxibedrijven en hoge partijpieten gebruikt.

 

In België kon je in de jaren '70 en '80 wel eens zo'n Volga zien rijden. Persoonlijk heb ik één (groot) gezin in mijn buurt gekend dat met zo'n tank -pardon: 'Volga'- rond reed. Met een geclaimde topsnelheid van 145 km/u, een acceleratie van 0 naar 100 km/u in 23 seconden en een verbruiksopgave van 13 (!) liter diesel per 100 km voorwaar geen doetje om mee te rijden. Niet verwonderlijk als je weet dat de officiële gewichtsopgave '1410 - 1850 kg' was.

 

Wie op zoek is naar zo'n oude Volga, kan er op dit ogenblik eentje vinden op de website van 2dehands.be waar de auto -hoe kan het ook anders- foutief wordt vermeld als 'Wolga'.

 

 

 

 

 

Deze arme sukkelaar heeft vroeger veel beter dagen gekend, en zag er ooit zo mooi uit als de Volga's op onderstaande beelden:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het Russische Gaz bestaat de dag van vandaag nog altijd. De Volga wordt al een poos niet meer geproduceerd, maar van 2008 tot 2010 liep een opvolger, de SIBER, van de band. Je kunt het model een beetje vergelijken met de oude Opel Omega. De Goeie ouwe Volga '24' was destijds een concurrent voor de Opel Rekord. Er is dus nog altijd niets nieuws onder de (Russische) zon...